Hinduistyczne Świątynie i Święte Małpy

'Mówią, że te małpy są święte', nasz przewodnik turystyczny zaśmiewał się w sobie z czystej radości.

Wzruszyłem ramionami, odwzajemniając jego chichot ze znającym uśmiechem. Do tej pory pojęcie świętych prymatów mogło wydawać się całkiem absurdalne dla niektórych. W końcu spędzają całe dnie, wyrywając sobie wszy. Jednak po spędzeniu ranka na zwiedzaniu świątynnych ulic Ubud, zaczynałem pojmować znaczenie religii. Jak się okazuje, na Bali, prawie wszystko jest święte.

Spacerując po starożytnej świątyni wcześniej tego dnia, nasz przewodnik wyjaśnił, że prawie 90 procent populacji Bali praktykuje hinduzm.Ciesząc się tym, oświecił nas na temat wpływu, jaki to ma na codzienne życie.

‘Jemy tylko tanie owoce. Wszystkie egzotyczne owoce są przeznaczone wyłącznie na nasze święte ofiary w świątyniach, aby zadowolić Bogów. Nie możemy mieć zbyt wielu dzieci, ponieważ nasze festiwale kosztują nas dużo pieniędzy!’

Mógł się uśmiechać, ale rozumiałem powagę jego słów. Z ciągłymi przygotowaniami na ceremonie i festiwale, wszelki osobisty zysk musiał zostać odłożony na bok na rzecz poświęcenia się wierze. Zapytałem go trochę więcej, kwestionując konieczność świetlistych sarongów, które w tamtym czasie przykrywały nasze nogi.

‘Nasze nogi są złe, więc musimy je zakryć. Nasze głowy, cóż, nasze głowy są święte. Nigdy nie możesz dotknąć głowy innego mężczyzny, bo złamiesz jego więź z Bogami.’

Wyjaśnił, jak jego fryzjer przepraszał przy każdej wizycie, zanim przystąpił do strzyżenia jego włosów. Oczywiście duchowość nie była czymś, z czym można by się droczyć.

Więc, z tego właśnie powodu, do czasu, gdy znaleźliśmy się wśród liściastych zakamarków Lasu Małp w Ubud, słowo 'święty' jeszcze nie wzbudzało emocji. Poza wspomnianym wzruszeniem ramion, rzecz jasna. Nie to, że małpy nie były urocze. Chłopcze, były słodkie. Skakały, chwytając banany i wykradając butelki z wodą turystom – to było bardzo zabawne. Jednak poza tym, że jeden przerośnięty szympans syczał na mnie (może nie zadowoliłem Bogów), nie czułem żadnego rodzaju religijnego uczucia.

Szybko przechodząc od lasu małp - myślę, że nasz przewodnik mógł zgadywać nasze rosnące zniecierpliwienie - wyruszyliśmy do serca regionu Batur. Jeszcze jedno święte miejsce, ta okolica znana jest ze swojego potężnego aktywnego wulkanu, Góra Batur, dumnie górującego nad lśniącym jeziorem. Zatrzymując się w naszym punkcie widokowym, na skraju górskiej wsi Penelokan, nasz przewodnik oświecił nas na temat znaczenia balijskich gór.

‘Mamy cztery święte góry: Agung, Batur, Batukao i Abang. Najwyższa z nich – Gunung Agung – uważana jest za najbardziej świętą. Ta przed tobą, Góra Batur, jest również bardzo święta; to dom Dewi Danu, Bogini Jeziora. Dając pokarm ziemi, odpowiada za całą wodę rozprowadzoną po centralnym Bali.’

Ta trwała czci dla przyrody w jej wszystkich formach zaczynała być nieco nieodłącznym tematem; jednak zaczynałem widzieć, dlaczego. Z wizjami palmowych dżungli i lśniących jezior przed sobą, jak mogłem nie?!

Jednak dopiero przy naszym ostatnim postoju tego dnia, jakikolwiek prawdziwy szacunek się pojawił. Usytuowana na skalistej półwyspie z widokiem na Ocean Indyjski, Świątynia Uluwatu po prostu emanowała spokojem od momentu naszego przybycia. Uczucie, które w oczywisty sposób odzwierciedlał otaczający krajobraz, zrośnięty klif – zniszczony przez stopniowy upływ czasu – kurczowo trzymał się swojego cennego skarbu.

Gdy wędrowaliśmy przez zewnętrzną część Uluwatu, aby dotrzeć do wewnętrznego sanktuarium, nagle zostaliśmy uderzeni zgiełkiem aktywności. Odbywał się festiwal i wkrótce weszliśmy w sam ceremoniał. Stojąc z boku, aby podziwiać rozciągającą się scenę, patrzyliśmy z szerokimi oczami w zachwycie. Grupy mężczyzn i kobiet zebrały się w małych klastrach, z niecierpliwością oczekując na wezwanie do modlitwy. Uśmiechając się, rozmawiając i przekazując kolorowe ofiary sobie nawzajem, ich żywiołowe podekscytowanie było zarówno pokorne, jak i zaraźliwe.

Milknąc z ich rozmów nagłym uderzeniem powagi, donośny dźwięk odbił się od pobliskiego głośnika. Wznosząc się w surowy chant, ten duchowy sygnał zaprosił ludzi do modlitwy jak w zegarku. Posłusznie przechodząc przez drzwi świątyni, grupa po grupie maleńko znikała, gdy poszczególne osoby odchodziły w oddalenie. Nagłe pozostawienie na peryferiach, obcość mojej obecności była zbyt oczywista. Pragnąłem wkroczyć przez drzwi świątyni za nimi, włączając się w ich medytacyjną atmosferę. Wtedy to mnie uderzyło: religijne uczucie, którego tak intensywnie szukałem przez cały dzień. Z mocą, by poruszyć nawet najbardziej pesymistycznych ludzi, obfitość duszy Bali i bogaty gobelin światła i koloru zdobyły moje serce. Może niektóre rzeczy są naprawdę święte po wszystkim.

Coś wymaga poprawy? Skontaktuj się z nami