Sumba - nowe doświadczenie

Czujesz potrzebę ucieczki - daleko, daleko - do magicznego miejsca całkowicie innego niż cokolwiek, do czego jesteś przyzwyczajony? Wybierz się w podróż do Pulau Sumba. Wyspa definiuje się swoją wyjątkowością - nawet w Indonezji. Znana jest jako „Bali, jakie było 30 lat temu”.

Ta odległa wyspa we wschodniej Indonezji, część Wysp Małych Sund wschodni Nusa Tenggara - znajduje się 50 minut lotu na wschód od Bali. Z "surową, falistą sawanną i niskimi wzgórzami wapiennymi", jej cechy fizyczne prawie nie przypominają innych wysp Indonezji. Terenu na Sumbie jest całkowicie inny niż na sąsiednich wyspach; faliste wzgórza zastępują typowy wulkaniczny teren w innych częściach Indonezji. Wiele obszarów na północy i wschodzie wyspy przypomina suche sawanny, podczas gdy w górach na południu rozciągają się bujne tropikalne roślinności. Nie ma wulkanów.

Sumba ma powierzchnię 11 153 km² (pop. 656 259). Jej najbliższymi punktami odniesienia są Sumbawa na północnym zachodzie, Flores na północnym wschodzie. Na wschodzie, przez Morze Savu, znajduje się Timor, a na południu Australia.

Na Sumbie jest wiele do odkrycia: dużo kultury, tradycyjny styl życia, przyjaźni i gościnni ludzie, dziwne krajobrazy, dziewicza natura i wiele pięknych plaż.

Historycznie, ta wyspa eksportowała drzewo sandałowe i była znana jako Wyspa Drzewa Sandałowego.

Przed jej odkryciem przez Europejczyków w XVI wieku Sumba była zamieszkiwana przez ludzi z Australii i Polinezji. W 1522 roku przybyły pierwsze statki z Portugalii, a w 1866 roku Sumba należała do Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej (VOC). W tym czasie powietrze było wypełnione słodkim zapachem lasów sandałowych które pokrywały wyspę i pozostały, wieki później, wysoko poszukiwanym towarem.

Klimat

Sumba ma klimat półpustynny. Wschód charakteryzuje się gorącym, północno-australijskim klimatem. Od maja do października trwa sezon suchy. Od listopada do kwietnia mogą występować deszcze. Monsun lub pora deszczowa trwa około 3 miesięcy na wschodzie i do 5 miesięcy na zachodzie. Opady deszczu wynoszą od 800 do 1000 mm rocznie na północnym wschodzie, do 1000-1500 mm w regionie centralnym i do 1500-2000 mm w południowo-zachodniej części wyspy.

Na wschodniej Sumbie średnia temperatura wynosi 27º - 36º C. Na zachodzie średnia jest o 2-3 stopnie niższa. Temperatury nocne są znacznie niższe niż na Bali. W miesiącach od lipca do września nocne temperatury czasami spadają do 15º. Najwyższe temperatury występują przed pierwszymi opadami deszczu w październiku lub listopadzie.

Najlepszy czas na podróżowanie dla miłośników natury to od kwietnia do lipca, po monsuna, ale wciąż jest zielono. W południowo-zachodniej części wyspy od października do połowy grudnia również jest możliwe, gdy staje się trochę bardziej zielono z powodu sporadycznych deszczy.

Sezon dla surferów trwa od maja do października. Do pływania fale na niektórych plażach na południowym wybrzeżu są zbyt wysokie od lipca do września.

Geografia i antropologia

Sumba jest jednym z nielicznych miejsc na świecie, w którym megalityczne dolmeny pogrzebowe są używane jako 'żywa tradycja' do pochówku wybitnych osób po śmierci. Pochówek w megalitach był praktyką w wielu częściach świata w czasie neolitu i epoki brązu, ale przetrwał do dziś na Sumbie. W Anakalang odkryto czworoboczne siekiery.

Największe miasto i główny port na wyspie to Waingapu (pop. 52 755). Krajobraz to niskie, wapienne wzgórza. Od maja do listopada trwa sezon suchy, a od grudnia do kwietnia sezon deszczowy. Zachodnia strona wyspy jest bardziej urodzajna i gęściej zaludniona niż wschodnia.

Ze względu na swoją charakterystyczną florę i faunę Sumba została sklasyfikowana przez World Wildlife Fund jako ekoregion lasów liściastych Sumba z mieszanką roślin i zwierząt pochodzenia azjatyckiego i australazjatyckiego. Większość wyspy była pierwotnie pokryta liściastym lasem monsunowym, podczas gdy stoki o południowej ekspozycji, które pozostają wilgotne w porze suchej, były wiecznie zielonym lasem deszczowym.

Fauna

Jest kilka ssaków, w tym krokodyle słonowodne, ale wyspa jest szczególnie bogata w ptaki, z prawie 300 gatunkami ptaków, z których siedem to gatunki endemiczne, a wiele innych występuje tylko tutaj. Istnieją cztery gatunki zagrożone: tajemniczy sowa Sumba boobook, Sumba przyfarmalia, gołąb owocowy z czerwonym karkiem i Sumba dzioborożec, a także trzy bardziej powszechne gatunki: zielony gołąb Sumba, Sumba mucha oraz koliber brzoskwiniowy.

Ochrona zasobów naturalnych

Większość pierwotnego lasu została wycięta pod uprawy kukurydzy, manioku i innych roślin, więc pozostały tylko małe, izolowane kawałki drzew. Co więcej, to wycinanie trwa z powodu rosnącej populacji wyspy i stanowi zagrożenie dla ptaków.

Na wyspie wyznaczono dwa parki narodowe w celu ochrony zagrożonych gatunków: Park Narodowy Laiwangi Wanggameti i Park Narodowy Manupeu Tanah Daru. Tylko do chodzenia, prawie żadnych udogodnień.

Kultura

Sumba ma silnie zhierarchizowane społeczeństwo oparte na kastach. Dotyczy to szczególnie Wschodniej Sumbie, podczas gdy Zachodnia Sumba jest bardziej etnicznie i językowo różnorodna. Ludzie Sumban mówią różnymi blisko spokrewnionymi językami austronawiskimi. . 

25-30% populacji praktykuje animistyczną religię Marapu. Pozostali są chrześcijanami, z większością protestantów, a mniejszość to katolicy rzymscy. Można zobaczyć autentyczną, starożytną kulturę, bez żadnych warstw hinduizmu czy islamu obecnych w innych częściach kraju.

Tradycyjny strój jest nadal obserwowany w codziennym życiu; mężczyźni noszą krótki sarong (hinggi) wokół bioder z paskiem i mieczem oraz turban z plecionego Ikat z motywami. Kobiety noszą długie sarongi i opaski na głowę z różnymi motywami.

Sumba jest znana z tekstyliów ikat, w szczególności bardzo szczegółowego ikatu ręcznie tkanych, który jest przygotowywany na wyspie. Proces barwienia i tkania ikatu jest pracochłonny i jeden kawałek może zająć miesiące do przygotowania.

Długotrwałą tradycją jest czasami zabójcza gra pasola, w której drużyny składające się często z setek jeźdźców walczą włóczniami.

Tradycyjna wioska - Kampung Adat

Tradycyjne wioski i osady są powszechne, z tradycyjnymi domami zbudowanymi na trzech kondygnacjach w drewnianej konstrukcji, z wysokimi, spiczastymi dachami wykonanymi z rodzimej trawy Alang Alang i bokami z plecionego bambusa. Budowa domu wiąże się z rytuałami i jest uważana za jednostkę społeczną i ceremonialną.

Sumbanie zazwyczaj budują swoje domy i wioski na wzgórzach lub górach. Budują je, aby być chronionym przed wrogami i być bliżej duchów i przodków. Otaczają swoje wioski kamiennym murem z 2 bramami: wejściem i wyjściem. W środku wioski znajduje się dziedziniec z grobami i ołtarzami ofiarnymi (Kateda). Domy z ich wysokimi, spiczastymi dachami Marapu tworzą krąg wokół niego lub są ułożone w 2 równoległych rzędach.

Domy mają drewnianą konstrukcję. Dolne kolumny są otoczone pierścieniami wykonanymi z drewna lub kamienia, symbolizującymi 'Lingga' i 'Yoni', seksualny aspekt życia, oraz służącymi jako symbol płodności. Kolumny reprezentują kierunki cardinalne. Kominek w środku jest symbolem słońca.

Dachy są zazwyczaj wykonane z trawy Alang, ale także z liści w kształcie wachlarza palm Lontar. Te dachy nie wytrzymują dłużej niż 5 lat.

Turystyka - Co zobaczyć i zrobić na Sumbie

Puru Kambera Plaża, 26 kilometrów od stolicy Waingapu, godzina jazdy

Tarimbay Zatoka, 120 kilometrów od Waingapu, w 5 godzin jazdy, to raj dla surferów z falami o wysokości 2 do 3 metrów między czerwcem a wrześniem.

Watu Mandorak Zatoka, 42 kilometry od Tambolaka to dwugodzinna jazda

Bezpośrednio w stolicy Waikabubak, możesz zobaczyć starożytne groby: Kadung Tana, Watu Karagata i Bulu Peka Mila.

Tarung Wioska, ważne centrum ceremoniali, znajduje się na szczycie wzgórza, zaledwie pół kilometra na zachód od Waikabubak. Istnieje kilka megalitycznych grobów. Fronty wielu tradycyjnych domów są ozdobione ogromnymi rogami wodnych bawołów z zwierząt poświęconych podczas rytuałów w przeszłości.

Dwa Parki Narodowe, wyznaczone w 1998 roku: Park Narodowy Laiwangi Wanggameti i Park Narodowy Manupeu Tanah Daru, w celu ochrony natury. Szczególnie w Parku Narodowym Laiwangi Wanggameti nie ma absolutnie żadnej infrastruktury.

Znanym rytuałem jest 'pasola' od lutego do marca, gdzie setki mężczyzn na koniach rzucają w sobie włóczniami. Końce włóczni są odcinane, ale poważne wypadki się zdarzają. Dokładna data i czas zależą od przybycia małego robaka 'Nyale' na nadmorskie piaski.  

Surfing Sumba

Zaledwie 100 jardów od plaży Nihiwatu znajduje się jedna z najdoskonalszych fal na świecie. Nihiwatu zwrócone na południowy zachód ku błękitnemu Oceanowi Indyjski i jest idealnie dopasowane do zbierania fali docierającej z tysięcy mil w Antarktyce; surf tutaj jest bardzo spójny. Tu można cieszyć się doświadczeniem surfowania bez tłumów.

Ośrodek Nihiwatu oferuje szeroką gamę emocjonujących aktywności lądowych i morskich lub wędrówek do spektakularnych obszarów, które są tak odległe, że można je osiągnąć tylko przez trekking lub łódź. Można tam zobaczyć zapierające dech w piersiach wodospady, wspaniałe plaże i niezwykłe wsie z epoki kamienia.

Jazda

Istnieje niewiele dróg, domów ani ogrodzeń, które blokują twoją drogę. Konie Sumba mogą być małe, ale są żywiołowe, więc bądź gotowy na trudną jazdę do ustronnych plaż, przez leśny krajobraz i do tradycyjnych wsi. Aby mieć naprawdę niezapomniane doświadczenie jazdy, możesz wybrać się na przejażdżkę wzdłuż plaży w pełnię księżyca.

Kolarstwo górskie

Wycieczki rowerowe są dostępne dla tych, którzy chcą ćwiczyć, pokonując ciekawe tereny; wszędzie wokół są panoramiczne widoki gór i morza, małe tradycyjne wioski z wysokimi, spiczastymi dachami z trawy, bawoły i konie oraz uśmiechnięte dzieci Sumban.

Wędrówki

Jest niewiele wysp w Indonezji, gdzie niezamieszkała przestrzeń jest normą... na Sumbie tak jest. Wszystkie rodzaje wędrówek i trekkingów dla wszystkich poziomów wytrzymałości i umiejętności, od dość męczących nocnych wyjazdów przez gęście zalesione górskie obszary po coś łatwiejszego, jak popularna wędrówka do wodospadu, która zapiera dech w piersiach.

Wycieczki lądowe

Półdniowe i całodniowe wycieczki jeepem do plaż i ważnych tradycyjnych wsi i rynków.

Zrozumienie lokalnych wsi

Wizyta w wiosce Sumba jest obowiązkowa; to jedna z najciekawszych rzeczy, które można zrobić podczas pobytu. Małe grupy gości zapewniają bardziej intymne doświadczenie, a także lepsze zrozumienie życia w wiosce.

Świat Klasa Wędkarska

Wyjątkowe łowiska są tylko kilka minut od w pełni wyposażonej łodzi do głębokiego wędkowania. Tutaj masz najlepszą szansę w Indonezji na złowienie wszystkich rodzajów dużych ryb.

Duże marliny, ważące ponad 300 funtów i tuńczyki żółtopłetwe ważące ponad 150 funtów migrują blisko wybrzeża od sierpnia do stycznia, ale w okolicy przez cały rok czeka wiele sporych ryb, w tym 130-funtowe żagwie, 30-40-funtowe makrele hiszpańskie i wahoos oraz 40-70-funtowe trevally.

Wyjątkowe nurkowanie

Sumba oferuje wybór różnorodnych miejsc do nurkowania. Tam panuje ekscytująca przygoda nurkowa na rafach i szczytach morskich wzdłuż wybrzeża, gdzie gromadzą się duże ryby pelagiczne. Nurkowie doświadczyli nawet bliskich spotkań z dużymi marlinami, żagwiami, a nawet wielorybami błękitnymi. Przeżycie adrenaliny jest gwarantowane.

Ekspedycje łodzią

Wybrzeże zachodniej Sumbie jest absolutnie oszałamiające! Miniesz idealne plaże i gapić się na ogromne klify ozdobione dżunglą i palmami, wszystko w tle odległych gór. Lokalne firmy zawiozą cię do spektakularnych miejsc, które są tak odległe, że można je osiągnąć tylko łodzią.

W żegludze wzdłuż malowniczego wybrzeża to ekscytujące doświadczenie, a warto skorzystać z okazji do całodniowej wycieczki, która może obejmować wędkowanie, snorkeling i pyszne pikniki pod drzewami na plaży.

Obserwacja ptaków

Z ponad 300 gatunkami ptaków, Sumba jest rajem dla ornitologów. Wyspa jest błogosławiona ośmioma gatunkami endemicznymi, nieznanymi nigdzie indziej na ziemi, w tym dzioborożcem, gołębiem owocowym, przyfarmalią i łowcą raju. Miłośnicy przyrody mogą odbyć pieszą wycieczkę przez tropikalny las nizinny, gdzie zobaczą setki ptaków. Może uda im się zobaczyć dzikie bawoły i grupy małp.

Informacje z Wikipedii i innych źródeł. Główne źródło i podziękowania dla Matthias Jungk za intensywne badania.